Благаслаўлёны Луі Тэца
Адзіны сын Аўгустына Тэцы, лекара, і Кацярыны Недвідт. Бацька памёр, калі Луі было дзевяць гадоў, і маці пераехала ў Падую, Італія. Уступіў у Служыцеляў хворых святога Каміла дэ Лелiса (камільянаў) 8 снежня 1858 года ва ўзросце 17 гадоў у Вероне, Італія; яго маці пасля таксама стала манахіняй. Пасвечаны ў святары 21 мая 1864 года.
Чатыры гады працаваў над фармацыяй новых членаў ордэна. Меў магчымасць стаць місіянерам у Афрыцы, але яго начальнікі былі супраць гэтага і накіравалі яго ў Рым, Італія, дзе ён быў настаўнікам навіцыяту. У 1871 годзе быў перакладзены ў Францыю, дзе таксама стаў настаўнікам навіцыяту. Правінцыял ордэна ў Францыі, дзе ён заснаваў установы для падтрымкі духоўных і аздараўленчых патрэб хворых. У 1880 годзе быў выгнаны з Францыі падчас скасавання рэлігійных устаноў. Тайна вярнуўся і аб'яднаў раскіданых па краіне манахаў. У 1891 годзе стаў пракуратарам і генеральным вікарыем камільянаў.
Падчас рэкалекцый у Рыме ў 1891 годзе Луі сустрэў Благаслаўлёную Язэпіну Ваніні. Кожны з іх адчуваў пакліканне заснаваць жаночую манаскую супольнасць у духу святога Каміла дэ Лелiса. Яны маліліся над гэтым пытаннем, і 2 лютага 1892 года заснавалі Манаскую супольнасць Дачок святога Каміла. Супольнасць атрымала папскае зацвярджэнне ў 1931 годзе і працягвае развівацца.
У 1900 годзе быў пасланы ў Перу як афіцыйны візітатар з місіяй рэфармавання камільянскай супольнасці. Яе члены на працягу стагоддзя былі адарваныя ад іерархіі ордэна і рызыкавалі быць скасаванымі. Прызначэнне мелася быць кароткатэрміновым, але калі надышоў час ад'езду айца Луіджы, архібіскуп і нунцый папрасілі яго застацца; ён правёў у Ліме астатнія дваццаць тры гады свайго жыцця. Ён рэфармаваў і адрадзіў камільянаў, працаваў з хворымі беднякамі ў шпіталях, прытулках і турмах. Быў спаведнікам і духоўным кіраўніком архідыяцэзіяльнай семінарыі і некалькіх манаскіх супольнасцей; дарадцам нунцыя і архібіскупа. Дапамог Тэрэзе Кандама заснаваць новы інстытут.